หลายคนบอกว่า เป้ ร้องเพลงอะไรของ ทำไมต้องเป็นแนวอย่างนี้ มันจะไปได้เหรอ แต่ในเมื่อเค้าได้ทำไปแล้วเค้าก็ต้องจริงจัง แม้จะเป็นเพลงแนวกวนๆ ก็ตาม มาพูดคุยกับ เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ กันครับว่า มันจะให้เราเห็นอะไรในตัวเค้าบ้าง

เป็นมายังไงกับซิงเกิลใหม่?
ครับ ก็ต่อไปนี้คงจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงอย่างมากมาย เพลงไก่ ก็มันจะเป็นเพลงแนวที่ เฮฮาสนุกสนาน แต่จริงๆ แล้วมันก็เป็นเรื่องราวของชีวิตนี่แหละครับ ไม่ว่าจะเป็นชีวิตคน หรือชีวิตสัตว์ หลังจากนั้นก็จะเป็นเรื่องราวของความรักครับ

กับแนวเพลงกับภาษาเพลง มันแปลกๆ ไป?
ครับ มันก็ขายไม่ค่อยได้หรอกครับ (หัวเราะ) เพราะความคิดของผมนะมันก็เป็นอะไรที่แปลกที่ประหลาดอยู่แล้ว มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีด้วยซ้ำ

แล้วไม่กลัวคนไม่ชอบบ้างเหรอ?
ก็ตอนทำก็ทำใจอยู่แล้วนะครับ ว่ามันจะขึ้นอันดับมั้ย มันจะไปได้มั้ย จะมีคนฟังมั้ย ผมก็ไม่รู้ อย่างตอนเพลงมาเลย์ มันดังเพราะมันได้ชื่อด้วยแหละครับ

กับแนวดนตรีหลายๆ คนชอบ แต่กับภาษาเพลงมันแปลกประหลาด มีคนเคยบ่นตรงนี้มั้ย?
อย่าง ป๊อกๆๆ กะต๊าก ก็เพราะว่าผมไปเจอไก่มันร้องอย่างนี้มาจริงๆ แต่ถามว่าตรงที่มีคนรับแนวเพลงของเราตรงนี้ได้มั้ย เป้ก็ต้องบอกตามตรงว่า มันก็มีแหละพี่ แต่จะให้ทำยังไง เพราะอันนี้มันเป็นทางของเรา

กับคนทำเพลงก็ต้องมีการคาดหวังเรื่องรายได้ แล้วตัวเราหละ?
อ่อ กับตัวผมเหรอครับ ไม่คิดนะ เพราะเราก็ตั้งใจทำตรงนี้ สบายๆ ครับ (หัวเราะ) เพราะตรงนี้คือเราอยากทำ ตรงเรื่องรายได้ใครก็อยากได้นะ (หัวเราะ) แต่เราก็มีงาน ละคร งานภาพยนตร์รองรับเราด้วย เราก็โอเคนะตรงนั้น เพราะเราเล่นมันที่ไม่ใช่ตัวเรา แต่กับงานตรงนี้มันคือตัวเรา อย่างตอนที่ทำวง Slur มันก็เป็นตัวเราเองระดับหนึ่ง เพราะตอนนั้นเราก็เป็นมือกีตาร์ แต่เราก็ไม่ได้พูดในสิ่งที่เราเป็น (หัวเราะ)

เป็นเพราะหน้าตาด้วยหรือเปล่าที่ยังอยู่ในวงการเพลงได้?
ก็คงจะใช่นะ (หัวเราะ) ที่เค้าจ้างเราก็เพราะเรื่องชื่อเสียงมากกว่าหน้าตานะ (หัวเราะ) เพราะเราจะโชคดีตรงที่ว่าจะมีคนมาจ้างเราเยอะกว่านักร้อวทั่วๆ ไป เพราะอาจจะเป็นที่ชื่อเสียงด้วยมั้งครับพี่ (หัวเราะ) แต่ก็ยังโชคดีนะที่ช่วงนี้เราก็มีงานอยู่ ไม่ได้พูดจายกตนข่มท่านนะ

แล้วเรื่องหนังกับเพลงอันไหนถนัดมากกว่ากัน?
ก็คงต้องเป็นงานเพลงแหละครับ เพราะเราคิดว่าเราโตมาจากตรงนี้มากกว่า แต่งานหนังผมก็ทำมาเกือบ 10 เรื่องแล้วนะ ก็คิดว่าทำได้ดีระดับนึงอะนะครับ แต่ก็ยังต้องพัฒนาอีกเยอะนะครับ

เราจะคาดหวังตัวเราไปถึงขนาดไหน ทั้งงานหนังและงานเพลง?
อย่างงานหนังเราควบคุมมันไม่ได้อะนะครับ เพราะบางอย่างเราอยากเล่นตัวนี้จังเลย แต่เราไม่สามารถเล่นเป็นตัวนี้ได้ ส่วนเรื่องของเพลงเราก็คงจะควบคุมไม่ได้นะสำหรับคนที่จะมาชอบเพลงเรา แต่เราจะควบคุมตัวเองได้ว่าเราจะพูดเรื่องอะไรในส่วนของด้านเพลง ถ้าวันนึงมันหมดเรื่องพูดเราก็ไม่ทำ

แล้วมีสิ่งไหนที่อยากทำแล้วยังไม่ได้ทำ?
อยากเที่ยวครับ เพราะช่วงหลังผมก็ติดปีนเขาครับ ก็เลยรู้สึกว่าอยากจะไปลุย อยากจะไปแบกเป้เดินทาง ผมคิดว่ามันจะสนุกดีนะครับ

กับค่ายเก่า Smallroom มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า?
ไม่มีครับ เราจากกันด้วยดี ไม่มีปัญหาอะไร มันเป็นตามวิถีการทำงานมากกว่า

กับค่ายใหม่ Believe Records ล่ะ?
กับทางค่ายใหม่เค้าก็เต็มที่เรื่องการทำงานของเรา เราก็เต็มที่กับงานของเราไป ก็แฮปปี้ดีครับ

ที่มา musicexpress.in.th

หลายคนคงรู้จักดีเจฝีปากกล้าคนนี้มาแล้ว แต่อีกหลายคนก็อยากจะรู้ชีวิตของเขาว่าเริ่มต้นยังไงมายังไง ถึงเป็นที่ยอมรับของคนฟัง และเป็นหนึ่งในตัวจริงของวงการเพลงบ้านเรา จากการเป็นนักร้องและมือกีตาร์แนวร็อก ผันตัวมาเป็นดีเจ, คนทำนิตยสารดนตรี, ศิลปิน และคนทำงานเบื้องหลังทุกประเภท

จุดเริ่มต้นมาจากไหน?
พี่เป็นเด็กบ้านนอก บ้านอยู่ริมทะเลหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา โตมากับวิทยุทรานซิสเตอร์ หนังกลางแปลง เพราะฉะนั้นในเมืองหาดใหญ่มันมีครบทุกอย่างที่จะให้เราสัมผัส เพราะมันเป็นหัวเมือง โตมากับหนังสือสกุลไทย บางกอก ก็กลายเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือ ในส่วนของวิทยุทรานซิสเตอร์ก็ฟังลิเกคณะบุษบา ละครคณะเกศทิพย์ เยอะแยะมากมาย ส่วนตัวแล้วพี่ชอบอะไรแบบนี้ พอถึงเวลาคุณแม่ก็จะชอบเปิดเพลงให้ฟัง ก็มีทั้งลูกทุ่ง ลูกกรุง มันเหมือนเป็นการถูกปลูกฝังไปในตัวมาตลอด พอเข้ามาเรียน ม.1 ในหาดใหญ่ ได้เจอเพื่อน ก็เริ่มตั้งวงเล่นดนตรี ตอนแรกก็เป็นมือกีตาร์ สุดท้ายก็ขี้เกียจเล่นก็ขอมาเป็นนักร้องนำแทน ในตอนนั้นเริ่มมีวงออร์เคสตราเข้ามา ซึ่งเป็นวงที่เป็นโปรดิวเซอร์ชื่อดังในวันนี้ทั้งนั้นเลย ก็ลงไปเล่นประจำ ในตอนนั้นเค้าก็จะเอาวงจากคลับคนดังมาเล่น คือพี่ก็เติบโตมากับเพลงพวกนี้ พอจบ ม.3 ไปอยู่เทคนิคหาดใหญ่ ชีวิตมันก็เปลี่ยน เพราะว่าไปตั้งวงอีกวงนึง เล่นพวกร็อกหนักๆ อย่าง สกอร์เปี้ยน พอถึงเวลาโลกมันจะเข้าสู่ยุค 80 พอดี ก็มีดิสโก้เข้ามา พอเล่นเสร็จก็จะมีดีเจเข้ามาปิดท้าย พอเห็นช่วงดีเจเข้ามาเปิดแล้วสามารถเอาคนหลายๆ ร้อยคนอยู่ได้ ก็เกิดความคิดว่ามันเจ๋ง แล้วก็เกิดเป็นความฝันว่าอยากเป็นอย่างนั้นให้ได้ เพราะเริ่มขี้เกียจเล่นดนตรี ก็ร้องนำ ในช่วงนั้นตอน ม.2, ม.3 ก็เล่นพวกเพลงคีรีบูน, ฟรุ๊ตตี้, ฟอร์เอเวอร์

ในตอนนั้นคิดว่าการเป็นนักร้องยังปล่อยของได้ไม่หมด?
ใช่เลย เราอยากเป็นนักกีตาร์ แต่เราขี้เกียจซ้อม พอมาเป็นนักร้องนำก็ไม่เล่นเลย ตัวเราก็โซโล่ให้เพื่อนฟังด้วยปาก

การเป็นดีเจถือว่าต้องฟังเพลงเยอะ?
ถูกต้องครับ ก็ไปถามพี่ พี่ก็ถามว่ารู้จักเพลงมากแค่ไหน ก็เข้าไปฟังเพลงเยอะๆ แล้วพี่เค้าก็สอนให้ หลักสำคัญคือเราต้องฟังเพลงเยอะ แล้วเราจะแยกแนวเพลง ที่มาของเพลง ประวัติศาสตร์ของเพลงได้ แล้วเราสามารถเอาความรู้ตรงนั้นไปใช้ เพื่อให้เข้ากับปาร์ตี้ต่างๆ ที่เค้าจัดขึ้นมา ต้องเข้าใจว่าเพลงแดนซ์คือเพลงแดนซ์ เพลงฟังคือเพลงฟัง ป็อปคือป็อป เต้นรำคือเต้นรำ ต้องแยกให้ออก ตอนนั้นไปเรียนเทคนิคหาดใหญ่ ก็เอาง่ายๆ ว่า เหล้ายาครบหมด ได้รู้จักสารพัดยา ตีรันฟันแทงก็เป็นเรื่องธรรมดาไป ตอนนั้นก็ได้รู้จักวงดนตรีจากคอนเสิร์ตที่ในวิทยาลัย พี่หงา คาราวาน หลังจากที่เค้าเล่นคอนเสิร์ตที่หอประชุมธรรมศาสตร์เสร็จพอดี เค้าก็ตระเวนลงไปทางใต้ ก็เริ่มจัดงานครั้งแรก

เหมือนเป็นครั้งแรกเลยที่ได้จัดงานเอง?
ก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะพี่หงาเค้าเป็นระดับดังมาก ตอนนั้นพี่ก็แหม…พลังเราแรง ก็เดินขบวนประท้วงให้เปลี่ยนชุดเสื้อผ้าให้มันถูกต้องตามวิทยาลัย แต่ตอนนั้นที่ไปคือแต่งชุด คอนเวิร์สแดง ลีวายส์ เสื้อเป็นเสื้อผ้าฝ้าย คือสุดฤทธิ์อะ กูไม่สน คือเหมือนเราเป็นแกนนำ ก็โดนไล่ออกครับ แก๊งนึงเลยประมาณ 60 คน ในขณะที่เที่ยวดิสโก้กลางคืน หนังสือก็ไม่เคยทิ้ง ก็อ่าน ตรงนี้มันเป็นการปลูกฝังในแง่ของการอ่าน พอโดนไล่ออกก็มาสมัครเป็นดีเจ ก็ใช้เทปอัดสียงแทนแผ่นเสียง เพราะสมัยนั้นแผ่นเสียงมันแพง กลางคืนก็ไปดูพี่หมูเปลี่ยนแผ่น ก็เป็นการเริ่มต้นเป็นดีเจ

ผลตอบรับครั้งแรกของเราเป็นยังไงบ้าง?
โหย…ดีเลยแหละ เพราะเราเล่นในหาดใหญ่ ทุกคนก็เชียร์เราอยู่แล้ว แล้วสาวๆ ก็เต็มอยู่แล้ว ไม่มีปัญหา ต่อมาก็มาสมัครที่นครศรีธรรมราช ซึ่งเราเป็นดีเจมาจากหาดใหญ่อยู่ก่อนแล้ว คนในเมืองก็เห่อ จากเราทำเป็นเทปก็เริ่มมาเป็นแผ่นเสียง

มีความแตกต่างกันอย่างไร?
ไม่แตกต่าง ยุคนั้นมีทั้งไทย-เทศ ทั้งแกรนด์เอ็กซ์ มีคนด่านเกวียน อะไรพวกนี้เยอะแยะมากมาย ยุคนั้นเพลงสากลไม่ต้องพูดถึง เพียบเลย

คิดว่าตอนนั้นเราปีกกล้าขาแข็งที่จะเข้าสู่เมืองหลวงหรือยัง?
ก็คือโดนบีบบังคับ พอเราโดนไล่ออกจากโรงเรียน ก็ไม่กล้าเข้าบ้านเลย เพราะที่บ้านเคร่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพราะเราโดนสอนมา เราก็ไม่ได้เคร่ง แต่เราเข้าใจ พ่อก็รับไม่ได้ เพราะพ่อก็เป็นคนดังในด้านศาสนา เราก็ไม่กล้าเข้าบ้าน เพราะมันเป็นอารมณ์ตื่นตัวความเป็นเด็กวัยรุ่นในตอนนั้น คือไม่กล้าเข้าบ้าน เพราะคิดว่ากูตายแน่ สมัยก่อนเคยหนีไปดูหนังกับแฟน เคยโดนตีสลบมาแล้วจนเจ็ดวันกว่าจะหาย

โกรธหรือเปล่าที่โดนพ่อตี?
ก็นั่นไง ก็เลยออก คืออารมณ์ตอนนั้นก็อารมณ์ขัดแย้ง ซึ่งอยู่ในช่วงค้นหา ที่เค้าบอกกันว่า เหล้า, กัญชา มันไม่ดียังไง เพราะสมัยเรียนไม่เคยแตะสารเคมี เพราะคิดว่าแตะเข้าไปเสร็จแน่นอน พอไปดิสโก้มีดีเจชื่อ ทุย คอยเปิดตอนฟรุ๊ตตี้เล่นเสร็จ เราก็เปิดก่อนดีเจคนนั้น พอตอนนั้นก็กลับไปแนวที่เราถนัด แล้วก็ขึ้นไปเชียงใหม่ไปเล่นที่ เดอะ วอลล์ ซึ่งตอนนี้เป็นโรงแรมดีทู แล้วก็ไปขอนแก่น แล้วก็ลงไปยะลา แล้วก็กลับมาหาดใหญ่ ก็เข้าไปเรียนโรงเรียนศาสนาอยู่สามปี ก็นุ่งขาวห่มขาว ก็เข้าใจขึ้น ในตอนนั้นที่หนีออกจากบ้านมา 4 ปีเต็มๆ ก็หายไปเลย ไม่ได้ติดต่อกับที่บ้านเลย

ตอนนั้นที่บ้านตามหาเราหรือเปล่า?
คือไม่รู้จะตามหาที่ไหน ไม่รู้จะถามหาจากใคร ตอนนั้นสกอร์เปี้ยนมาเล่นที่หาดใหญ่ ก็เคยขึ้นรถไฟมาดู โดยที่ไม่รู้จักใครเลย ก็ลงหัวลำโพงแล้ว ถามเค้าว่าไปอินดอร์ สเตเดี้ยม ไปตรงไหน พอไปถึงฝรั่งก็ตั้งเต็นท์รอ ก็ไปนอนรออยู่กับฝรั่ง ก็ไปเที่ยวเกาะกับฝรั่งอยู่ 3 เดือน จึงไปเรียนต่อ พอกลับไปหาพ่อด้วยความที่โกรธและรักเรา เค้าก็บอกว่าถ้าอยากจะเป็นจอมยุทธ์ต้องมีวิชา ก็เข้าไปเรียนศาสนา พ่อแม่ก็ให้อภัย พออยู่มา 3 ปีจนสนิทกับอาจารย์ เค้าก็อนุญาตให้ออกไปนอกโรงเรียน พอได้ดูคอนเสิร์ตของวงไมโครก็ได้สร้อยของหนุ่ย เป็นอะไรที่ประทับใจมาก พอพวกพี่หนุ่ยเล่นที่กรุงเทพฯ เราก็ตามไปดู พอเจอพี่หนุ่ยเค้าก็บอก เฮ้ย! ไปดูไมโครซ้อมกัน เราก็ไป เค้าก็จำเราได้ว่าเคยเจอเราตอนมาเล่นที่หาดใหญ่ ตอนนั้นไมโครก็จะเป็นอัลบั้มชุด เอาไปเลย

คนที่หาดใหญ่ฟังเพลงกันเยอะไหม?
ก็ฟังเพลงร็อกกันเยอะนะ รุ่นพี่มาเรียนที่กรุงเทพฯ กันเยอะนะ

เค้าหาฟังจากที่ไหน?
ในรายการวิทยุของพี่กุ้งไง ก็ตามๆ เค้าไป ในช่วงนั้นได้ทำรายการ สุดท้ายก็ได้มาทำคอนเสิร์ต ตอนนั้นเราปี 1 ก็ร่วมทำกับพี่ปี 2, ปี 3 พออาจารย์บอกว่ามีเวลาทำอีก 1 เดือน ส่วนตัวเราก็ชอบพี่หนุ่ย วงไมโคร อยู่แล้ว และเคยเจอกันแล้ว ซึ่งตอนนั้น พี่หนู-สมเกียรติ เล่นเปิดวงให้กับไมโคร

ตอนนั้นคนรู้จักเราทั่วประเทศหรือยัง?
ยังๆ ตรงนั้นมันเปลี่ยนชีวิตพี่ไปรอบนึง ตอนนั้นเราก็จัดงานขึ้นมาเอง พ่อก็โกรธเห็นว่าเราปีกกล้าขาแข็งแล้ว พี่ก็ขึ้นมากรุงเทพฯ มาเป็นพนักงานเสิร์ฟ คือคิดว่าชีวิตนี้มันไม่มีอะไรแล้ว คิดว่าไม่มีใครรู้จัก ก็เจอเพื่อนที่เรียนรามคำแหง ก็มาเช่าบ้านกันอยู่ ก็มาขออาศัยอยู่ ซึ่งเป็นบ้านของภรรยาพี่ในปัจจุบัน ชีวิตก็เหมือนเริ่มต้นที่นั่น ก็สมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟที่รัชดาฯ ที่เป็นศาลอยู่ทุกวันนี้ เมื่อก่อนตรงนั้นมันมีร้านอาหารก็ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟเดือนละ 2,500 ก็ได้ทิปเยอะเกือบหมื่น ประมาณช่วงปี 33 พอช่วงนั้นก็ได้เจอดาราเยอะเลย ก็มีโอกาสได้รู้จักเยอะ พอดีพี่สาวเอาของมาขายที่กรุงเทพฯ พวกสร้อย แหวนนาฬิกา ก็ขยายส่งไปเรื่อยๆ จนถึงเยาวราช ก็เป็นเอเยนต์ วันหนึ่งขณะที่ขับรถส่งของก็ฟังวิทยุคลื่น 94 ก็ได้ฟังเสียงของคนรู้จัก ตอนนั้นพี่ให้แผ่นเสียงไว้กับวิทยาลัยหมดเลย ให้ไว้กับคลื่นวิทยุที่นั่น คือพี่ไม่เอาแล้ว เรื่องเพลง

การค้าขายก็กำลังไปได้ดี?
คือที่บ้านก็บอกว่าพอแล้ว คิดเรื่องทำมาหากินได้แล้ว อย่าคิดแต่เรื่องสนุก ตอนนั้นอายุก็จะ 30 แล้ว ก็ติดตามฟังคลื่น 94 ก็คิดว่ารายการนั้นมันดี มีโอเอซิส, กรีนเดย์ เพียบเลย ก็ไปหาหนังสืออ่าน คือต่อให้ทำงานยังไง พวกดนตรี วรรณกรรม ชีวิตไม่เคยพลาด ก็ยังอ่านอยู่ เลยคิดว่าโทร.ไปหาป้าดีกว่าเพราะคิดว่าข้อมูลมันไม่พอ ป้าก็บอกว่าป้าเป็นที่ปรึกษาให้ แต่ให้ลงทุนเอง

เป็นการเริ่มต้นของการทำหนังสือ?
ใช่ ก็มีเงินทุนรอนอยู่ก้อนหนึ่ง ตอนนั้นมีบริษัทของผู้ใหญ่ท่านนึง เค้าเปิดรับเกี่ยวกับพวกงานเขียน แล้วก็มีพนักงานจัดหน้า เป็นโรงพิมพ์ด้วย ก็จัดทำหนังสือขึ้นมา

โฆษณาหายากไหมช่วงนั้น?
ก็หายากเหมือนปัจจุบัน แต่อาศัยว่าแฟนทำงานที่แกรมมี่ เป็นโปรดิวเซอร์ของรายการ ตามไปดู มีเพื่อนที่ทำการตลาด พวกขายโฆษณาเข้ามาช่วย คือยอดขายมันก็ดี พิมพ์ครั้งแรก 3,000 ขายได้ 2,500 เราก็ไม่ค่อยรู้เรื่องรายละเอียดอะไรมาก ทางแม่ยายก็เริ่มกู้หนี้ยืมสินเข้ามาโปะ สปอนเซอร์ก็เริ่มมา เราก็มีผิดมีถูก เพราะเราไม่ได้เรียนพวกคอนเทนต์มาก่อน ไม่ได้จบปริญญาตรีด้วยซ้ำ พอตอนนั้นแต่งงาน แฟนพี่ก็บังคับให้ไปเรียน ม.6 ให้จบ ก็เลยไปเรียน กศน. ได้วุฒิมาก็ไปสมัครที จุฬาฯ คือความฝันเราอยากเข้าที่ธรรมศาสตร์ แล้วก็สมัครที่รามฯ เพราะเราไม่ยอมรับระบบนั้น เราคิดว่าระบบเอนทรานซ์มันไม่ถูกต้อง คนเป็นหมื่นๆ มีสิทธิ์แค่ไม่กี่คน ก็เลยไปเข้ารามฯ

ถือว่าไม่ตามกระแสใช่ไหม?
ไม่เลย เราชอบการเมือง ก็เลยไปสมัครรัฐศาสตร์ ในขณะที่เรียนตอนนั้นพอมาเริ่มทำหนังสือ ชีวิตมันก็แทบจะไม่ทำอะไรแล้ว ก็เริ่มเป็นที่รู้จัก พอเล่ม 4 เล่ม 5 ตอนนั้นก็กระแสเริ่มมาแล้ว เริ่มเป็นที่รู้จักว่าเป็น บก.หนังสือ เล่มนี้พอเริ่มเปลี่ยนรูปทรงหนังสือ ก็คิดว่า 4 เล่มที่ผ่านมา มันไม่ใช่ตัวเรา ก็คิดว่าทำไมต้องทำตามกรอบ คือยุคเรามันเป็นยุคที่ทุกคนแหกกรอบ กำแพงมันถูกทำลายทุกอย่าง คืออะไรมันก็เกิดขึ้นได้หมด ทุกคนต้องเป็นตัวของตัวเอง เราก็เลยทำลายการทำงานหนังสือ การตลาดของหนังสือพังพินาศฉิบหายหมด พอตอนนั้นเราเปลี่ยนหัวหนังสือ คนก็เข้าใจว่าเป็นหนังสือใหม่ คือเราไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ชื่อเสียงก็เริ่มโด่งดังเป็นที่รู้จัก จนตอนสุดท้ายมาหยุดที่เล่ม 13 เล่มสุดท้ายก็หยุดเลย คือตอนนั้นโรลลิ่ง สโตน ลงหน้าปกเหมือนเรา แต่ปรากฏว่าของเราชนะ แล้วในตอนนั้นเราก็ตัดสินใจหยุด เพราะหนี้สินก็แบกไม่ไหวแล้ว

แก้ปัญหาเรื่องหนี้สินยังไง?
เราก็รอเงินที่เราทำไปมันก็จะมีส่วนที่ย้อนกลับมา ก็ค่อยไปทยอยจ่ายเค้าไป

หลังจากนั้นก็ไปอังกฤษเลยเหรอ?
ครับ ตอนนั้นทางโซนี่เชิญสื่อไปดูโอเอซิสตอนชุด 2 เราก็เลยได้มีโอกาสได้ไป เราก็ไปเห็นรูปแบบการทำงานของทางด้านดนตรีที่นู่น เราก็เลยนำมาใช้ที่บ้านเรา แล้วมันก็คือจุดเปลี่ยนชีวิตของเราด้วย เราก็ได้แรงบันดาลใจอย่างมโหฬาร ก็เลยกลับมาทำเล่ม 14

แล้วแรงบันดาลใจคิออะไรที่ได้จากที่อังกฤษ?
มีดนตรีดีๆ มีศิลปะให้เสพ มีงานดีๆ ให้เราดู มันคือ มันต่างจากบ้านเราเยอะเลยนะครับ นั่นแหละ มันทำให้เราอยากทำอะไรคล้ายกับที่เค้าเป็น

พูดถึงตอนนี้เห็นว่าทำหนังสือ GT เล่มรวม?
ใช่ มันเป็นเล่มที่รวมตั้งแต่เล่มแรกจนถึงเล่มสุดท้ายที่เรามี ผมก็เลยตั้งใจทำให้มันเป็นเล่มเดียว แบบว่าคนจะได้ไม่ต้องไปตามหาตามเก็บ มันจะอยู่ในเล่มนี้เล่มเดียวเลย

ออกแบบได้สวยมาก?

ขอบคุณมาก ทีมงานเราทุกคนตั้งใจทำมันออกมาก็อยากให้แฟนๆ ช่วยกันอุดหนุนกันเยอะๆ ภาพข้างในสวยมาก อยากให้ทุกคนเป็นเจ้าของ

แล้วจะหาซื้อได้ที่ไหน?
ตามเพจนี้ได้เลยครับ GT-Generation Terrorist Mag.Special Issue ตามเข้ามาดูกันในนี้ได้เลย อัพเดตสุดยอดเลยครับ ราคาเล่มละ 450 เหมาะแก่การเก็บอย่างยิ่ง

ฝากถึงคนติดตามงานพี่ซี้ดหน่อยครับ?
ขอบคุณกับการติดตามผม ไม่ว่าจะเรื่องไหนก็ตาม ผมก็ยังจะเป็นกระบอกเสียงให้คนฟังเพลงอยู่ตลอด ขอบคุณมากจริงๆ นะครับ

ที่มา musicexpress.in.th